حمل در فهرست بها؛ آموزش محاسبه هزینه حمل و تفسیر فصل ۲۸

نحوه محاسبه حمل در فهرست بها از بخش‌های مهم برآورد هزینه‌های پروژه‌های عمرانی است، زیرا بسیاری از اختلافات اجرایی به دلیل برداشت نادرست از فاصله حمل یا آیتم‌های مربوط به آن ایجاد می‌شود. به همین دلیل، موضوعاتی مانند نحوه محاسبه هزینه حمل در فهرست بها، آیتم حمل و مواردی مثل حمل میلگرد و سیمان، درک صحیح فصل ۲۸ فهرست بهای ابنیه را ضروری می‌کند.

در ادامه این مقاله به بررسی نحوه محاسبه حمل در فهرست بها و تفسیر فصل ۲۸ فهرست بها پرداخته‌ایم، پس تا انتها همراه آکادمی عمران باشید.

حمل در فهرست بهای ابنیه

حمل در فهرست بها به فرآیند انتقال مصالح از محل تامین تا محل مصرف یا انبار کارگاه اطلاق می‌شود که شامل بارگیری، جابه‌جایی در مسیر حمل و تخلیه در مقصد است.

طبق بند ۴ کلیات فهرست بهای ابنیه، قیمت ردیف‌های فهرست بها به‌عنوان قیمت‌های کامل اجرای کار در نظر گرفته شده و هزینه‌هایی مانند بارگیری، حمل و باراندازی، جز در مواردی که برای آن‌ها ردیف یا اضافه‌بهای مستقلی پیش‌بینی شده باشد، به‌صورت جداگانه قابل پرداخت نیست.

بر همین اساس، مطابق الزامات فصل ۲۸، هزینه بارگیری، حمل و باراندازی مصالح تا فاصله ۳۰ کیلومتر در بهای ردیف‌های اجرایی فصول مختلف فهرست بها لحاظ شده است. تنها در مواردی که فاصله حمل از ۳۰ کیلومتر بیشتر شود و برای آن مصالح در فصل ۲۸ ردیف حمل پیش‌بینی شده باشد، هزینه حمل مازاد از طریق ردیف‌های این فصل قابل محاسبه و پرداخت خواهد بود.

بیش از ۵۰ ساعت آموزش حرفه‌ای ولی رایگان دفترفنی و ساختمان سازی

مشاهده

البته همه انواع حمل در پروژه‌های عمرانی از طریق فصل ۲۸ محاسبه نمی‌شوند. به‌عنوان مثال، حمل مصالح حاصل از عملیات خاکی در فصل‌های مربوط به عملیات خاکی در فهرست بها (فصل دوم و سوم) پیش‌بینی شده و به‌صورت جداگانه از فصل ۲۸ محاسبه می‌شود. در مقابل، فصل ۲۸ عمدتا برای محاسبه حمل مازاد بر ۳۰ کیلومتر و برخی مصالح مشخص مانند سیمان، فولاد، سنگ، آجر و آسفالت کاربرد دارد.

در حقیقت، حمل و نقل در فهرست بها صرفا محدود به فصل ۲۸ نیست و بسته به نوع عملیات، در فصول مختلف متناسب با ماهیت کار تعریف می‌شود.

از این رو، درک صحیح ضوابط حمل و نحوه اعمال آن در ردیف‌های اجرایی، یکی از پیش‌نیازهای مهم برای برآورد صحیح هزینه‌ها و صورت وضعیت نویسی در پروژه‌های عمرانی محسوب می‌شود.

اگر می‌خواهید خطاهای برآورد، متره و صورت‌وضعیت را به حداقل برسانید و تسلط بیشتری بر مباحث فهرست بها و قراردادها داشته باشید، یادگیری این مباحث در قالب آموزش دفتر فنی می‌تواند مسیر یادگیری شما را سریع‌تر و مطمئن‌تر کند.

فصل ۲۸ حمل و نقل فهرست بها

فصل ۲۸ فهرست بهای ابنیه به منظور محاسبه هزینه حمل مازاد بر ۳۰ کیلومتر برای مصالح مشخص تدوین شده است. در این فصل، حمل به‌صورت مستقل از آیتم‌های اجرایی سایر فصول محاسبه می‌شود و صرفا در مواردی کاربرد دارد که فاصله حمل از حد مجاز ۳۰ کیلومتر فراتر رود.

این فصل بر اساس نوع مصالح و نوع حمل طبقه‌بندی شده و چارچوب واحدی برای محاسبه حمل مازاد در پروژه‌های عمرانی ارائه می‌دهد.

گروه‌های فصل ۲۸

فصل ۲۸ از نظر نوع مصالح و شرایط حمل به سه گروه اصلی تقسیم می‌شود:

حد مجاز حمل و الزامات عمومی فصل ۲۸

بر اساس الزامات عمومی فصل ۲۸، هزینه بارگیری، حمل و باراندازی مصالح از محل تحویل تا انبار کارگاه و همچنین از انبار تا محل مصرف، تا فاصله ۳۰ کیلومتر در قیمت ردیف‌های سایر فصول فهرست بها لحاظ شده است و این مقدار به‌عنوان حد مجاز حمل پایه در نظر گرفته می‌شود.

هزینه حمل مازاد بر ۳۰ کیلومتر، صرفا از محل ردیف‌های فصل ۲۸ قابل پرداخت است و برای مصالحی که در این فصل برای آن‌ها ردیف حمل مازاد پیش‌بینی نشده باشد، هیچ‌گونه هزینه حمل جداگانه‌ای قابل پرداخت نیست.

همچنین بر اساس سایر بندهای الزامات عمومی این فصل:

• محل تهیه مصالح باید به تایید مهندس مشاور و تصویب کارفرما برسد.
• مبنای تعیین مسافت حمل، کوتاه‌ترین مسیر قابل تردد با نظر مهندس مشاور است.
• در صورت حمل در مسیرهای خاکی و شنی، ضرایب مربوطه اعمال می‌شود.
• مقادیر این فصل صرفا برای محاسبه هزینه حمل بوده و مبنای محاسبه مقدار مصالح نیست.

نحوه محاسبه حمل در فهرست بها

محاسبه حمل در فهرست بها بر اساس وزن مصالح، فاصله حمل و نوع ردیف مربوط در فصل ۲۸ انجام می‌شود. واحد اندازه‌گیری در حمل زمینی تن-کیلومتر و در حمل‌های دریایی تن-مایل دریایی است.

تن-کیلومتر از حاصل‌ضرب وزن مصالح (تن) در فاصله حمل (کیلومتر) به دست می‌آید و مبنای محاسبه در ردیف‌های حمل زمینی فصل ۲۸ قرار می‌گیرد.

در حمل‌های دریایی نیز همین منطق با واحد تن-مایل دریایی اعمال شده و فاصله بر اساس مایل دریایی محاسبه می‌شود.

مبدا حمل هر نوع مصالح مطابق محل تولید یا تامین آن تعیین شده و فاصله حمل بر اساس کوتاه‌ترین مسیر قابل تردد و با تایید مهندس مشاور محاسبه می‌شود.

مثال عددی محاسبه حمل در فهرست بها

فرض کنید ۱۲۰ تن مصالح (مانند سیمان یا مصالح سنگی) از محل تامین تا کارگاه حمل شده و فاصله حمل 110 کیلومتر است.

در ابتدا مقدار حمل بر اساس فاصله و وزن مصالح به صورت تن-کیلومتر محاسبه می‌شود:

• وزن مصالح: ۱۲۰ تن
• فاصله موثر حمل: ۸۰ کیلومتر مازاد بر 30 کیلومتر حساب شده

محاسبه تن-کیلومتر:

۱۲۰ × ۸۰ = ۹۶۰۰ تن-کیلومتر

در مرحله بعد، با توجه به فاصله حمل، ردیف مربوط از فصل ۲۸ انتخاب می‌شود. در این مثال، فاصله ۸۰ کیلومتر در بازه 30 تا ۱۵۰ کیلومتر قرار می‌گیرد، بنابراین ردیف متناظر حمل زمینی اعمال می‌شود.

در نهایت، مقدار محاسبه‌شده (تن-کیلومتر) بر اساس بهای واحد همان ردیف در صورت‌وضعیت منظور می‌شود.

حمل سیمان در فهرست بها

حمل سیمان در فهرست بها بر اساس الزامات گروه ۱ فصل ۲۸ و با در نظر گرفتن مبدا حمل، مقدار سیمان مصرفی، ضرایب مربوط و فاصله حمل محاسبه می‌شود.

• مطابق بند ۱-۲-۱ الزامات گروه ۱، مبدا حمل سیمان، محل نزدیک‌ترین کارخانه سیمان تولید داخلی است که سیمان مورد نظر را در زمان تهیه تولید می‌کند.
• بر اساس بند ۲-۲-۱، در صورتی که سیمان به صورت فله تامین شود، بهای حمل با اعمال ضریب ۱.۱۵ نسبت به ردیف‌های فصل ۲۸ و برای کل مسیر حمل (پس از اعمال کسرهای مربوط طبق الزامات عمومی فصل ۲۸) محاسبه می‌شود.
• مقدار سیمان قابل حمل نیز مطابق بندهای ۳-۲-۱ تا ۱۰-۲-۱ بر اساس نوع مصرف در پروژه تعیین می‌شود. این مقدار شامل مواردی مانند بتن درجا، سقف‌های تیرچه و بلوک، بتن پاششی، قطعات پیش‌ساخته بتنی، ملات‌های اندود و بنایی، بلوک‌های سیمانی و دوغاب تزریق بوده و در همه موارد، ۶ درصد اتلاف سیمان در نظر گرفته می‌شود.

در تصویر زیر، ردیف‌های مرتبط حمل سیمان در گروه ۰۱ فصل ۲۸ ارائه شده است.

نحوه محاسبه حمل سیمان در فهرست بها

پس از تعیین مقدار سیمان، وزن مبنا بر حسب تن محاسبه شده و بر اساس فاصله حمل، مقدار تن-کیلومتر به دست می‌آید:

تن-کیلومتر = وزن سیمان (تن) × فاصله حمل (کیلومتر)

این مقدار مبنای انتخاب و محاسبه بر اساس ردیف‌های گروه ۰۱ فصل ۲۸ قرار می‌گیرد.

فرض کنید مقدار سیمان مصرفی یک پروژه پس از اعمال ۶ درصد اتلاف، برابر ۱۰۰ تن باشد و فاصله حمل تا کارگاه 120 کیلومتر تعیین شود.

مرحله ۱: محاسبه تن-کیلومتر

۱۰۰ × ۹۰ = ۹۰۰۰ تن-کیلومتر

دقت کنید 90 کیلومتر مازاد حمل از 30 کیلومتر در نظر گرفته شده است.

مرحله ۲: انتخاب ردیف حمل

با توجه به فاصله ۹۰ کیلومتر، ردیف 280102 (بازه بیش از 30 تا ۱۵۰ کیلومتر) از فصل ۲۸ برای محاسبه هزینه حمل انتخاب می‌شود.

در نهایت، مقدار تن-کیلومتر محاسبه‌شده در بهای واحد ردیف مربوط ضرب شده و هزینه حمل سیمان در صورت‌وضعیت منظور می‌گردد.

حمل مصالح سنگی در فهرست بها

حمل مصالح سنگی در فهرست بها مطابق الزامات گروه ۱ فصل ۲۸ و با تعیین وزن معادل برای هر آیتم اجرایی انجام می‌شود. این گروه شامل مصالحی مانند شن، ماسه، سنگ قلوه، سنگ لاشه، سنگ قواره، اساس، زیراساس و توونان است.

مطابق بند ۱-۳-۱، مبدا حمل مصالح سنگی، نزدیک‌ترین محل تولید است که مصالح مورد نیاز را در زمان تهیه تولید می‌کند.

بر اساس الزامات گروه 1 فصل ۲۸، مقدار مصالح سنگی مصرفی در هر آیتم اجرایی به‌صورت ضریبی از حجم عملیات تعیین و به وزن قابل حمل (تن) تبدیل می‌شود.

• بتن درجا: به ازای هر مترمکعب، ۲.۲ تن شن و ماسه
• بتن سبک: به ازای هر مترمکعب، ۰.۶۵ تن ماسه و ۰.۷۰ تن پوکه
• بتن پاششی: به ازای هر مترمکعب، ۲ تن شن و ماسه
• قطعات پیش‌ساخته بتنی: به ازای هر مترمکعب، ۲.۲ تن شن و ماسه
• ملات اندود و نماسازی: به ازای هر مترمکعب، ۱.۸۵ تن ماسه
• ملات فرش موزاییک، کفپوش بتنی، سنگ‌کاری و کاشی‌کاری: به ازای هر مترمربع، ۰.۰۵ تن ماسه
• ملات بنایی: به ازای هر مترمکعب، ۱.۸۵ تن ماسه
• بلوک سیمانی (غیر سبک): به ازای هر مترمکعب بنایی، ۰.۷۵ تن ماسه
• عملیات بنایی با سنگ (قلوه، لاشه، قواره): به ازای هر مترمکعب، ۲ تن مصالح سنگی
• شن‌ریزی و ماسه‌ریزی: به ازای هر مترمکعب، ۱.۷ تن مصالح سنگی
• اساس، زیراساس و توونان: به ازای هر مترمکعب، ۲ تن مصالح سنگی
• آسفالت سرد مخلوط در محل: به ازای هر مترمکعب، ۲.۲ تن مصالح سنگی

این مقادیر مبنای تعیین وزن قابل حمل بوده و پس از آن، محاسبه تن-کیلومتر و اعمال ردیف‌های فصل ۲۸ انجام می‌شود.

بیش از ۵۰ ساعت آموزش حرفه‌ای ولی رایگان دفترفنی و ساختمان سازی

مشاهده

ردیف‌های حمل مصالح سنگی

حمل مصالح سنگی در گروه ۰۱ فصل ۲۸ (حمل سیمان پاکتی، مصالح سنگی، آهن‌آلات، آجر و بلوک) قرار می‌گیرد و بر اساس فاصله حمل، یکی از ردیف‌های زیر انتخاب می‌شود:

نحوه محاسبه حمل فولاد (آهن‌آلات) در فهرست بها

حمل فولاد مصرفی و آهن‌آلات در فهرست بها طبق الزامات گروه ۱ فصل ۲۸ و با توجه به نوع تامین، محل مبدا حمل و نوع محصول فولادی محاسبه می‌شود. منظور از فولاد مصرفی در این فصل، مجموعه‌ای از مصالح شامل میلگرد، انواع مقاطع فولادی، ورق‌ها، پروفیل‌ها، قطعات فولادی نورد شده و اجزای سازه‌ای فولادی است.

• مطابق بند ۱-۴-۱، در صورتی که فولاد به‌طور مستقیم از تولیدکنندگان داخلی یا بورس کالا تهیه شود، مبدا حمل به‌ترتیب محل تولید برای خریدهای کارخانه‌ای و محل تحویل برای خریدهای انجام‌شده از بورس کالا در نظر گرفته می‌شود.
• بر اساس بند ۲-۴-۱، در حالتی که فولاد به‌صورت مستقیم تامین نشود، مبدا حمل، نزدیک‌ترین کارخانه تولید فولاد به کارگاه است. همچنین کارخانه‌های نورد نیز جزء تولیدکنندگان فولاد محسوب می‌شوند.
• طبق بند ۳-۴-۱، در خصوص فولاد و قطعات فولادی سرد نورد شده گالوانیزه، حمل از محل کارخانه تولیدکننده مبنا قرار گرفته و با اعمال ضریب ۱.۲۰ نسبت به ردیف‌های فصل ۲۸ محاسبه می‌شود.
• بر اساس بند ۴-۴-۱، به ازای هر کیلوگرم فولاد مصرفی در فصل‌های اجرایی (از جمله فصل‌های ۷، ۹ و ۱۶)، مقدار ۱.۰۵ کیلوگرم بابت حمل منظور می‌شود.
• در مورد سازه‌های فولادی ساخته‌شده در کارخانه نیز مطابق بند ۵-۴-۱، حمل به دو بخش تقسیم می‌شود:

1. حمل فولاد خام از محل تهیه تا کارخانه ساخت سازه‌های فولادی بر اساس ضوابط فصل ۲۸ و با کسر ۳۰ کیلومتر اولیه
2. حمل قطعات ساخته‌شده از کارخانه تا محل پروژه با اعمال ضریب ۲ و بدون کسر ۳۰ کیلومتر اولیه

حمل آجر و بلوک در فهرست بها

حمل انواع آجر، بلوک سفالی و بلوک‌های سبک در فهرست بها بر اساس الزامات گروه ۱ فصل ۲۸ و با توجه به نوع مصرف، واحد اجرایی و مبدا تولید محاسبه می‌شود.

مطابق بند ۱-۵-۱، مبدا حمل انواع آجر و بلوک، شامل بلوک سفالی و بلوک سبک بتنی یا سیمانی، محل تولید آن‌ها در نظر گرفته می‌شود.

بر اساس بندهای ۲-۵-۱ تا ۵-۵-۱، مقدار حمل این مصالح بر مبنای نوع کاربرد در پروژه به وزن معادل تبدیل می‌شود:

• برای آجرهای مصرفی در بنایی، نماسازی و نماچینی (آجر فشاری، قزاقی، ماسه آهکی، سیمانی و ماشینی)، به ازای هر مترمکعب عملیات، ۱.۲۵ تن آجر برای حمل منظور می‌شود.
• برای فرش کف و نماچینی با آجر پلاک و نسوز مخصوص نما، به ازای هر مترمربع، ۰.۰۴ تن آجر مبنای حمل قرار می‌گیرد.
• برای بلوک سفالی و بلوک سبک در بنایی، به ازای هر مترمکعب، ۰.۷۰ تن بلوک برای حمل محاسبه می‌شود.
• برای سقف‌های تیرچه و بلوک با بلوک سفالی، به ازای هر مترمکعب سقف، ۰.۴۰ تن بلوک در نظر گرفته می‌شود.

برای آشنایی با سایر ردیف‌های اجرایی سقف تیرچه و بلوک و نحوه محاسبه هزینه آن در فهرست بها، می‌توانید مقاله سقف تیرچه بلوک در فهرست بها را مطالعه کنید.

این مقادیر مبنای تبدیل به وزن حمل بوده و سپس بر اساس فاصله حمل، محاسبه تن-کیلومتر و اعمال ردیف‌های فصل ۲۸ انجام می‌شود.

توجه داشته باشید در این گروه، تفاوت اصلی در نوع مصرف آجر و واحد اندازه‌گیری (مترمکعب یا مترمربع) است، نه در ماهیت حمل؛ به همین دلیل تبدیل به تن، مبنای مشترک محاسبه در همه حالت‌ها است.

حمل آسفالت در فهرست بها

حمل آسفالت در فهرست بها مطابق الزامات گروه ۳ فصل ۲۸ و با تبدیل مقدار آسفالت مصرفی به وزن معادل محاسبه می‌شود. مطابق بند ۱-۳، برای هر مترمکعب بتن آسفالتی کوبیده شده و آسفالت سرد کارخانه‌ای، معادل ۲.۲ تن آسفالت جهت محاسبه حمل در نظر گرفته می‌شود.

در این گروه،  و مبنای محاسبه آن مانند سایر مصالح، بر اساس تن-کیلومتر و فاصله حمل مازاد بر ۳۰ کیلومتر است.

بر اساس ردیف‌های فصل ۲۸، حمل آسفالت به دو بازه اصلی تقسیم می‌شود:

• ردیف 280301: حمل بتن آسفالتی و آسفالت سرد کارخانه‌ای برای فاصله بیش از ۳۰ تا ۷۵ کیلومتر (پس از کسر ۳۰ کیلومتر اولیه)
• ردیف 280302: حمل آسفالت سرد کارخانه‌ای برای فاصله بیش از ۳۰ تا ۱۵۰ کیلومتر (پس از کسر ۳۰ کیلومتر اولیه)

در هر دو حالت، حمل آسفالت صرفا برای موارد کارخانه‌ای تعریف شده و مبنای محاسبه، وزن آسفالت (بر حسب تن) در فاصله حمل موثر (پس از کسر ۳۰ کیلومتر) است.

حمل دریایی در فهرست بها

حمل دریایی در فهرست بها بر اساس الزامات گروه ۵ فصل ۲۸ و با در نظر گرفتن هزینه‌های کامل حمل از مبدا تا مقصد محاسبه می‌شود. مطابق بند ۱-۵ الزامات عمومی این گروه، کلیه هزینه‌های مربوط به بارگیری، حمل، تخلیه و عوارض متعلقه در بهای ردیف‌های حمل دریایی لحاظ شده است.

در این گروه، برخلاف حمل زمینی، واحد اندازه‌گیری بر اساس تن-مایل دریایی تعریف شده و محاسبه بر مبنای وزن مصالح و فاصله دریایی انجام می‌شود.

بر اساس ردیف‌های فصل ۲۸، حمل دریایی مصالح (شامل سیمان، مصالح سنگی، آهن‌آلات، آجر و بلوک) در بازه‌های زیر طبقه‌بندی شده است:

در این ساختار، هزینه حمل بر اساس افزایش تدریجی فاصله دریایی محاسبه می‌شود و هر بازه، نرخ واحد متفاوتی دارد. نکته قابل توجه این است که در بازه‌های بالاتر از ۶۰ مایل دریایی، نرخ واحد حمل به عدد ۱۸,۲۰۰ ریال (طبق فهرست بها ابنیه 1404) تثبیت می‌شود.

ضرایب حمل در فهرست بها

در این بخش می‌توان مهم‌ترین ضرایب تاثیرگذار در محاسبه حمل در فصل ۲۸ را به‌صورت خلاصه مرور کرد. این ضرایب در بخش‌های مختلف فصل و بر اساس نوع مصالح یا شرایط حمل اعمال می‌شوند و نقش اصلاح‌کننده در بهای نهایی حمل دارند.

محاسبه حمل در فهرست بها راه و باند

ضوابط محاسبه حمل در فهرست بهای راه، راه‌آهن و باند فرودگاه با فهرست بهای ابنیه تفاوت‌های مهمی دارد. در این رشته، مطابق بند ۱ مقدمه فصل ۲۰، دستگاه برآوردکننده موظف است پیش از برگزاری مناقصه، فواصل حمل مصالح را تعیین و در جدول ضمیمه فصل درج کند. این جدول بخشی از اسناد پیمان بوده و مبنای محاسبه هزینه حمل در طول اجرای پروژه خواهد بود.

یکی از مهم‌ترین تفاوت‌های این فهرست بها با فهرست بهای ابنیه، تعیین حداکثر فاصله حمل قابل قبول برای برخی مصالح است. بر اساس بند ۱ مقدمه فصل ۲۰، چنانچه فاصله واقعی حمل از مقادیر قابل قبول بیشتر باشد، هزینه حمل تنها تا سقف همان فاصله‌های تعیین‌شده محاسبه شده و پیمانکار باید هزینه‌های حمل مازاد را در قیمت پیشنهادی خود لحاظ کند.

همچنین مطابق بند ۳ فصل ۲۰، هزینه حمل صرفا بر اساس فواصل حمل تعیین‌شده در اسناد پیمان محاسبه می‌شود و استناد به مقادیر ردیف‌های حمل سایر فصل‌های فهرست بها برای محاسبه هزینه حمل مجاز نیست. به همین دلیل، برخلاف فهرست بهای ابنیه که عمدتا بر پایه ردیف‌های حمل مازاد بر ۳۰ کیلومتر فصل ۲۸ عمل می‌کند، در پروژه‌های راه و باند ملاک اصلی همان فواصل از پیش تعیین‌شده در جدول حمل است.

نکته مهم دیگر آن است که مطابق بند ۱ مقدمه فصل ۲۰، در صورت تغییر محل معادن یا منابع تامین مصالح، افزایش یا کاهش فاصله حمل به‌تنهایی موجب افزایش یا کاهش مبلغ پیمان نخواهد شد و فواصل درج‌شده در اسناد مناقصه مبنای عمل قرار می‌گیرند.

برای آشنایی بیشتر با ضوابط فصل ۲۰، جدول فواصل حمل، محدودیت‌های حداکثر فاصله حمل قابل قبول و سایر الزامات حمل در پروژه‌های راه و باند، می‌توانید فصل 20 (حمل‌و‌نقل) فهرست بهای واحد پایه رشته راه، راه‌آهن و باند فرودگاه را از لینک زیر دانلود کنید.

جمع‌بندی

حمل در فهرست بها بر اساس تبدیل مصالح به وزن معادل و محاسبه بر مبنای تن-کیلومتر در فصل ۲۸ انجام می‌شود و نقش مهمی در برآورد دقیق هزینه‌های پروژه دارد. در صورت‌وضعیت‌ها، هرگونه اشتباه در تعیین فاصله حمل یا انتخاب ردیف‌های مربوط می‌تواند مستقیما بر مبلغ نهایی تاثیر بگذارد و باعث اختلاف مالی شود. به همین دلیل، تسلط بر آیتم‌های حمل و ضوابط فصل ۲۸ برای کارشناسان دفتر فنی و صورت‌وضعیت‌نویسی کاملا ضروری است.

در انتهای این مقاله امیدواریم اطلاعات خوبی درباره نحوه محاسبه حمل در فهرست بها کسب کرده باشید. در صورتی که در این مورد سوالی دارید می‌توانید آن را در بخش دیدگاه با ما به اشتراک بگذارید.

مسیر پیشنهادی مطالعه مقالات آکادمی عمران

مشاهده مسیر یادگیری